O club de lectura recoméndanos lecturas para o verán.

LISTADO DE LIBROS RECOMENDADOS:

-"Perdona si te llamo amor". Federico Moccia

- "Que me queres amor". Manuel Rivas

- "Trece anos de Branca". Agustín Fernández Paz.

- "Lazarillo de Tormes".

- "Indignádevos". Stephane Hessel

- "Cordelúa". Elia Barceló

- "Nada". Janne Teller

- "A tres metros sobre el cielo". Federico Moccia

- "El príncipe de la niebla". Carlos Ruíz Zafón

- "El Quijote". Miguel de Cervantes

- "Peligro inminente" Agatha Crhistie.

- "Mafalda". Quino.

- "O neno do pixama a raias". John Boyne.

- "Flor del desierto". Waris Dire

- "Zelda"

- "Canciones para Paula". Blue Jeans

- "Goool". Robert Rigley

- "O diario violeta de Carlota". Gemma Lienas.

- "O diario vermello de Carlota". Gemma Lienas.

- "Persépolis". Marjane Satrapi.

- "A miña pranta de laranxa lima". José Mauro de Vasconcelos.

- "O misterio das badaladas". Xabier P. Docampo

Pensamos que non hai mellor xeito de pechar o luminoso mes de xuño, que coas palabras dos membros do noso Club de lectura para facernos a todos recomendacións de lecturas, que quedan expostas na entrada da nosa BE, esperando a volta de todos e todas, cun variado abano que vai dende o Lazarillo de Tormes, ata a saga de Federicco Moccia, pasando polo manifesto Indignádevos. Lecturas para todos os gustos, para soñadores/as, para pícaros/as, para aventureiros/as, para mangacas, incluso para quixotes... Así pois, levamos tamén os libros de vacacións, a tomar o sol e a ventilalos co paso das súas páxinas, unha a unha, paseniño...

Un caluroso saúdo estival desexa a todos e todas a COMISIÓN DA BIBLIOTECA.

"Mejillones para cenar" de Birgit Vanderbeke

Procedencia da imaxe

Seguindo a recomendación de Gemma Lienas no noso "papel de MULLER de papel", mergulleime a pasada fin de semana (pola semana só hai tempo para poñer e corrixir exames) na lectura de "Mejillones para cenar" primeira novela da escritora alemana Birgit Vanderbeke coa que obtivo o Premio Ingeborg Bachmann en 1990. 

Como vedes o libro non é nada recente pero teño que confesar que non coñecía o título nin a autora e foi todo un descubrimento!

Unha muller está preparando a cea favorita do seu home, mexillóns con patacas fritidas, mentres agarda cos seus fillos o seu regreso dunha importante reunión de traballo. 

A eles non lles gustan os mexillóns.

O pai non dá chegado, e o nerviosismo se palpa no ambiente. A medida que asistimos como espectadores a esa espera, a filla maior (narradora) vainos desvelando aos poucos como é a relación que une os distintos membros da familia. Sen presa, imos descubrindo a un pai dominante, intolerante e violento e tamén presenciamos os distintos estados de ánimo que se suceden ante a posibilidade de que non regrese: ansiedade, rebeldía, liberación, medo...

Pareceume un libro francamente interesante para abordar o tema da violencia doméstica desde a visión dunha filla adolescente. Gustoume o estilo e a forma en que está escrito. Volo recomendo!

Tamén len... con Español

 O xoves 2 de xuño acudiu ao "Tamén len" da biblioteca Calixtina o mestre Manuel Prego Español xubilado o curso pasado. 

Español, foi presentado por Nerea e Alexandra (4ºC) que, xunto a Iván Lorenzo (4ºC) redactaron este post.

Procedencia da imaxe

Leunos tres episodios dun libro antigo titulado "Corazón"(1886) de Edmundo Amicis. O libro é o diario dun neno, Enrique, durante un curso escolar. Español comentounos que o exemplar rescatárao dun colector do lixo no colexio C.R.A da Picoña cando chegou a Salceda a dar clase. Tamén nos dixo que daquela era lectura obrigatoria nos colexios e que máis tarde o prohibiran por motivos políticos.

Recomendounos para ler un libro do mesmo autor titulado "Novela de un maestro" e logo adicámonos a falar de todo un pouco e a gozar de novo coa súa compaña.

Grazas por vir a visitarnos!

Nerea, Alexandra e Iván (4ºC).

La evolución de Calpurnia Tate

Se tivese lido este libro uns meses antes, sen dúbida o tería recomendado no Papel de muller de Papel, porque aúna a loita dunha rapaza para saírse do camiño marcado para unha muller na súa época, con ser un libro fresco, diferente e delicioso. 

O libro comeza a relatar a historia de Calpurnia Virginia Tate, chamada "Callie Vee", no verán de 1899 nun pobo algodonero de Texas. Calpurnia ten entón "once anos e tres cuartos", é a única rapaza de entre sete irmáns e sempre se sentiu diferente.

"Yo nunca me clasifiqué a mí misma como las demás niñas. Era diferente, no era de su especie. Nunca pensé que mi futuro iba a ser como el de ellas. Pero ahora sabía que eso era falso, que yo era exactamente como las demás: se esperaba que yo entregara mi vida a una casa, un marido y unos hijos. Se suponía que dejaría mis estudios naturalistas, mi cuaderno y mi amado río. Había algo perverso en toda esa costura y cocina que intentaban imponerme, en esas lecciones pesadas que yo esquivaba y rechazaba".

Nos meses seguintes, da man do seu avó, asistirá aos avances do século que comeza: instalación do primeiro teléfono, exhibición dun automóbil, lectura da "Teoría das Especies" de Darwin, mentrés no seu interior sufrirá a revelación dunha vocación científica que non encaixa dentro do que se espera para unha moza casadeira de boa familia naqueles tempos.

"Me contó maneras de llegar a la verdad de cualquier tema, no sólo sentándose a pensar en ello como Aristóteles (un señor griego, listo, pero confundido), sino saliendo a mirar con tus propios ojos; me habló de hacer hipótesis e idear experimentos, y de compobar las cosas mediante la observación y llegar a una conclusión. Y de verificar luego la fuerza de tu conclusión una y otra vez. Me habló de la navaja de Occam, de Ptolomeo y la música de las esferas, y de que todo el mundo llevaba siglos equivocado sobre el Sol y los planetas. Me habló de Linneo y su sistema para nombrar a todos los seres vivos de la naturaleza, y de que él seguía ese sistema siempre que le ponía nombre a una nueva especie. Me habló de Copérnico y Kepler y de por qué la manzana de Newton se caía hacia abajo y no hacia arriba...Todo eran novedades vertiginosas sobre un mundo muy alejado de los pañuelos y los dedales, que me fue revelado con paciencia bajo un árbol entre abejas amodorradas y marchitas flores silvestres".

A insoportable levedade das bibliotecas escolares galegas.

Ante a previsible retirada de formadores específicos no ámbito das bibliotecas escolares no  Servizo de Formación do Profesorado, no Centro Autonómico de Formación e Innovación e nos centros de formación e recursos dependentes da Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, segundo o borrador da orde que convocará concurso público de méritos para cubrir postos de persoas directoras e asesoras nestes centros queremos manifestar o seguinte:

A insoportable levedade das bibliotecas escolares galegas

Hai proxectos que nacen marcados pola vulnerabilidade e a razón desta circunstancia non ten nada que ver coa falta de rigor ou a pouca entrega das persoas que os poñen en marcha. Máis ben ten que ver co feito de que nacen destinados a nadar contra corrente. Con todo, esa é a principal razón da súa existencia: xorden porque responden a unha necesidade non satisfeita pero compartida por un número crecente  de persoas que senten que é posible compartir e facer viable o proxecto xuntos. Así naceu o movemento que cristalizou na  iniciativa que todos coñecemos como PLAMBE. De xeito que dende hai algúns anos,  esa iniciativa levou o mellor da creatividade e o esforzo de moitos docentes que xenerosamente regalaron o seu tempo e a súa capacidade de formar equipos e ilusionar a outros docentes  en centros e centros de toda a nosa comunidade. Xuntos aprendemos a ser rigorosos e esixentes nos nosos proxectos, a crear espazos de aprendizaxe colaborativo, de cambios de estratexia, de achegamento ás novas tecnoloxías, de racionalización na xestión da información. Que ninguén se equivoque: os responsables das bibliotecas escolares non son  seres evanescentes perdidos en vanas quimeras que tentan “roubar” horas a materias “importantes” para que o alumnado esmoreza entre mundos de ficción. Nada máis lonxe da realidade. Nun centro onde hai un equipo que xestiona a biblioteca de forma eficaz nótase. Os fondos adquírense con criterio, establécense acordos para xestionar a información, créanse espazos de colaboración e docencia compartida. Non é doado porque a maquinaria educativa ten unhas inercias difíciles de combater. A pesar de todo, estes docentes fórmanse e exercen a súa dura misión en horas non retribuídas, roubadas ás súas familias, ao descanso, ao lecer. Fomos coordinados con rigor e seriedade pola Asesoría de Bibliotecas Escolares pero sempre nos faltou o marco legal axeitado. A nosa misión é dura porque queda moito por definir. Na nosa inxenuidade e boa fe esperabamos conseguir progresivamente tempos e formación para seguir mellorando na nosa función se demostrabamos que eramos rigorosos e eficaces. Os nosos méritos como colectivo son dabondo coñecidos polos nosos gobernantes e acreditados por diferentes administracións e ámbitos a nivel estatal. Os numerosos e constantes premios anuais de boas prácticas concedidos polo Ministerio de Educación y Ciencia non caeron do ceo. Durante todos estes anos a formación recibida foi fundamental para levar a cabo actuacións rigorosas e enfocadas na dirección correcta.

Sabemos das cuantiosas axudas que a Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, destina a outros proxectos, dos  incentivos para a elaboración de contidos dixitais por parte das empresas editoriais, entre outras iniciativas. Non sería tamén interesante fomentar a produción de materiais propios e promover desde cada  centro a estandarización de procedementos que axuden a xestionar a información entre o noso alumnado sen confiar todo a eses materiais externos que proceden da industria editorial, por valiosos que poidan ser? Por que non seguir aproveitando a experiencia e valía dos equipos das bibliotecas escolares nestes cometidos?. O noso empeño sempre foi crear nos centros pequenos focos que tentan estender esas boas prácticas de innovación e excelencia. Non entendemos este novo e repentino  xiro na política de formación desta Dirección Xeral. Non nos parece xusto posto que, podemos dicir honestamente que, pola nosa banda, cumprimos con fartura. Ao desmantelar as estruturas que nos sosteñen o deterioro  será proporcional ao entusiasmo e o esforzo investidos: inmenso e imparable. Algúns lembramos como o noso Conselleiro lanzou un bico ao aire ao despedirse dos asistentes aos últimos encontros despois dunhas entusiastas palabras de eloxio polos éxitos logrados polas bibliotecas escolares galegas a nivel estatal. Onde quedou ese entusiamo? Que interpretación debemos facer? O noso país pode permitirse tirar pola borda todo este traballo? E nós?. En que situación quedaremos agora diante das nosas comunidades educativas se despois de tanta insistencia é a propria Consellería a que nos invisibiliza?.

Maratón de lectura 2011

Como cada ano, o venres 20 de maio, levamos a cabo o maratón de lectura que forma partes das actividades de celebración do Día das Letras Galegas. Iniciou o maratón o alcalde de Salceda, Marcos Besada, e a continuación, en turnos de 5 minutos, foron lendo profesores/as, limpadoras e alumnos/as voluntarios. 

Tamén contamos coa participación dos mestres Español e José Luís,  xa xubilados pero que se conservan coma nenos, non hai máis que ver a seguinte foto!

O libro escollido nesta ocasión foi "Merlín e familia" de Álvaro Cunqueiro pois queríamos conmemorar o 100 aniversario do seu nacemento.

"Frío" de Laurie Halse Anderson, recomendado por Nerea Suárez

Procedencia da imaxe

Fainos especial ilusión publicar esta entrada porque é a primeira vez que, oficialmente, unha alumna nos recomenda un libro; en realidade llo recomendou a Xoán, o seu profesor de Educación para a Cidadanía, por tratar dun tema tan preocupante e desgraciadamente de moda como é o da anorexia. Agora xa forma parte do listado de libros propostos para esa materia e nós estamos encantad@s de que participedes e nos aconselledes lecturas. 

Sinopse: 

A protagonista, Lía, repítese constantemente que non debe comer. Na súa vida só hai sitio para contar calorías e para facer exercicio cando a obrigan a inxerir unha cantidade de alimentos que ela considera demasiada, sempre.

A súa amiga Cassie, coa que chegou ao terrible pacto de converterse na máis delgada do instituto morreu; ésta perséguea en soños porque quere levala con ela, non quere estar soa do outro lado.

Lía ten unha oportunidade, pode coller a man daqueles que lla ofrecen: seus pais, a súa irmá pequena, pode aceptar o consello dos médicos, pero non será ata que toque fondo cando poda recobrar a ilusión por unha vida que se lle escapa das mans.

"É unha historia emocionante, cun toque de fantasía que fará que te internes no mundo real".

Nerea Suárez 2ºB

"A ola", agora en novela gráfica

Instituto Cubberley High School, de Palo Alto (California, 1967), o profesor de Historia Ron Jones debe dar un seminario sobre Autocracia. Os seus alumnos non cren que no momento actual puidera impoñerse un réxime ditatorial. O profesor decide pór en marcha un experimento, "A terceira ola" e en tan só cinco días os resultados do experimento terán ido moito máis lonxe do que ninguén podía prever... Ata aquí a historia real. 

En 1981 Todd Strasser, co seudónimo de Morthon Rhue, escribe "The Wave" (a ola) e no 2008 Dennis Gansel fai a súa versión cinematográfica da que vos falei no blog hai xa algún tempo.

Desde a semana pasada, temos na Calixtina a versión en banda deseñada de Stefani Kampmann, editada por Takatuka (imaxes arriba).

Se queredes profundizar sobre a película, o director, a historia real na que está baseada hai  unha páxina estupenda feita por Enrique Martínez-Salanova Sánchez, tedes o enlace aquí.

Recoméndovos tanto a novela gráfica como a película. Crédeme, non vos deixará indiferentes.

Certame literario "Pedras Rubias 2011"

Unha vez máis por estas datas, o departamento de Lingua Galega promove un Certame literario de relato breve para celebrar as Letras Galegas. Contamos coa vosa participación.

Infusión de versos

Procedencia da imaxe

Madrid, 1977. No interior dun café Manuel Rivas, Antón Patiño e Xosé Manuel Pereiro (irmán de Lois)  esperan a Lois Pereiro para pechar o terceiro número da Revista Laia. 

Entra Lois.

Xose Manuel: E ti? Trouxeches os textos que queres meter?

Lois: Trouxen, si.

Lois mete as mans nos petos do abrigo e comeza a sacar papeliños e máis papeliños deses que envolven as bolsiñas das infusións. Xosé Manuel non acredita no que ve, máis a Rivas e a Patiño failles graza e cóllenos para examinalos. Son do máis variado, hai de té, de boldo, de macela, de fiúncho, de malva, de herba Luísa...

Xosé Manuel: Pero iso que é?

Lois: (Emocionado) Atendede. Flaubert, cando escribía a Educación sentimental, dixo que tentaba meter o océano nunha botella...

Xosé Manuel: E que ten que ver iso cos...?

Lois: Eu non aspiro a tanto, só pretendo meter un poema nunha bolsiña de té e ...

Camareiro: Desexaba algo?

Lois: Si, unha infusión de versos.

Xosé Manuel, Rivas e Patiño sorrín, pero o camareiro, sen inmutarse, marcha. Eles, expectantes, agardan en silencio o seu regreso. O camareiro fala co seu compañeiro que está tras da barra e volve á mesa ante a curiosidade dos mozos.

Camareiro: (Moi serio) Síntoo, pero só temos té, macela ou menta.

Lois: Unha mágoa, a ver se na próxima ocasión a teñen; é exquisita.

Camareiro: (Sen perder a compostura) Que desexa tomar?

Lois: Tomarei un té.

Camareiro: Agora mesmo.

O camareiro volve á barra e os catro escachan coa risa. As súas gargalladas ecoan por todo o local e os dous camareiros ollan para eles con incredulidade: pensan que estes mozos galegos están un chisco tolos.

*******

Esta anécdota, recollida no libro de Marcos Calveiro, Lois Pereiro. Náufrago do paraíso. Biografía e antoloxía, serve como inspiración para o traballo proposto polo departamento de galego ao alumnado de 3º e 4º da ESO.

O traballo "Infusión de versos" consiste en escribir poemas de Lois Pereiro en obxectos insólitos que forman parte da nosa vida cotiá. Xa vos mostraremos o resultado!

Actividades para celebrar as Letras Galegas 2011

Procedencia da imaxe

Ao longo das vindeiras semanas o Departamento de Galego, a Biblioteca e o Centro levaremos a cabo distintas actividades para celebrar as Letras Galegas e para difundir e gozar da obra de Lois Pereiro, autor ao que se lle adican no presente ano.

Aquí vos deixo un adianto:

Procedencia da imaxe

• Concurso de Marcapáxinas de Lois Pereiro para o alumnado de 1º e 2º da ESO. Os únicos requisitos esixidos son que deben figurar o distintivo Letras Galegas 2011, o nome de Lois Pereiro e incluír verso(s) dun dos seus poemas.
• Certame literario "Pedras Rubias 2011" para todo o alumnado. O relato debe comezar co primeiro verso do Poema de luz e sombras de amor resucitado (II):                               "Calculou ben o impulso e deu o salto".
• Infusión de versos: Traballo e exposición feito polo alumnado de 3º e 4º da ESO. A que ten un título ben suxerente? Falarémosvos deste proxecto máis polo miúdo no seguinte post.
• Maratón de lectura que se celebrará o venres 20 de maio. O libro escollido nesta ocasión é "Merlín e familia" de Álvaro Cunqueiro para conmemorar o 100 aniversario do nacemento do autor.
• Representación teatral o venres 13 a cargo do noso grupo de teatro "Mutis polo foro".

Agora, xa sabedes, a participar!

Lois Pereiro, autor homenaxeado nas Letras Galegas 2011

Lois Pereiro on Dipity.

A información empregada para facer a liña de tempo foi extraída, na súa meirande parte, do libro de Marcos Calveiro "Lois Pereiro. Náufrago do paraíso. Biografía e antoloxía".

Como ben sabedes, este ano as Letras Galegas están adicadas ao poeta de Monforte de Lemos, Lois Pereiro. Coñecido tamén como poeta maldito ou poeta punk, foi unha persoa da súa época, para o bo e para o malo. Coherente, comprometido, a súa poesía está impregnada de sinceridade, dolor e amor. Sempre é dificil separar a vida da obra dun poeta, neste caso resultaría imposible enterder a unha sen a outra.

Para saber máis podedes premer no enlace que está enriba do seu nome o co da Coordinadora ENDL.

Xogo de Tronos na pequena pantalla

Procedencia da imaxe

Llega una serie de televisión basada en unos libros geniales, la saga Canción de Hielo y Fuego de George R. R. Martin. Los libros están muy bien, son muy largos (unas 600 ó 800 paginas cada uno) pero son muy adictivos y si empiezas el primero no podrás parar hasta terminarlos (en serio). Serán siete libros algún día, el primero, Juego de Tronos da nombre a la serie, el 5º tiene prevista su salida para este verano.

La acción sucede en Westeros, un mundo imaginario, de esos con gente a caballo dándose espadazos y una cierta cantidad de magia. Muy poca magia, de hecho sólo aparece un poco al principio del primer capítulo, para que veas que haberla, hayla, y ya está. ¿Qué es eso de que la magia es muy difícil de dominar, un arte arcano y complicado y luego aparecen magos en cada esquina? Pues no, de hecho casi todos los que dicen manipular las artes mágicas son unos farsantes.

Cuando te parece que va a ser lo típico al estilo de El Señor de los Anillos, con grandes gestas, heroes inmortales y malos malvadísimos, te sorprende con todo lo contrario: viles rumores, intrigas dentro de intrigas, los malos, en realidad no lo son tanto, y los que juegan limpio, normalmente juegan en inferioridad de condiciones, por pardillos.

Lo bueno de la serie:

• La hace HBO que normalmente es garantía de calidad  (Los soprano, Sexo en NY, A dos Metros Bajo Tierra, Roma, The Wire (Bajo Escucha), True Blood (Sangre Fresca). Estas series también os las recomiendo.
• La trama, trata del juego de poder, de la lucha por un trono que el rey Robert Barateon ganó en una guerra a una dinastía de reyes de tres siglos. Su reinado es inestable aunque él ni se da cuenta. La gente intriga a su alrededor, se posiciona, aparta a otros intentando que no se note demasiado…
• Los personajes son geniales. No son fáciles de entender al primer vistazo. Son gente complicada, con dobleces, con convicciones, y a veces con pasiones que no pueden evitar (o sí). Te sorprenderás cuando veas que te encanta Tirion Lannister, unos de los “malos” en principio.

Lo malo de la serie (que también lo hay, no quiero engañaros):

• Demasiados personajes,  al principio es fácil liarse y confundir quien es quien. Y en general el elenco es muy numeroso.
• El casting, se puede mejorar, si leéis los libros lo entenderéis.

El estreno, en Canal+ el 9 de mayo, ¡No te la pierdas!

 Carlos Vaquero (O profe de matemáticas).

Recital musicado de poesía de Lois Pereiro.

Grazas a Normalización Lingüística, o pasado venres tivo lugar no noso centro un Recital Musicado sobre a poesía de Lois Pereiro a cargo de Manu Clavijo (voz, guitarra e violín) e David Taboada (teclados).

Se os poemas de Lois Pereiro chegan a nós e nos tocan de xeito certero o acompañamento musical non fai máis que acrecentar esa sensación. Ao alumnado encantoulle e ata conseguiron que cantara David.

Polina de Bastien Vivès

Procedencia da imaxe

O 29 de abril é a data establecida polo ITI da Unesco para celebrar o Día Internacional da Danza. Nós sumámonos á celebración falando da última novela gráfica de Bastien Vivès que vén de editarse en España no pasado mes de marzo.

Nesta ocasión, este xove ilustrador do que xa temos falado con anterioridade, mergúllase no mundo da danza clásica a través da historia de Polina, desde os seus inicios con tan só 6 anos ata a súa xuventude con todas as horas de esforzo e renuncia que implican. 


Déixovos un video musicado e outro donde o propio Bastien nos comenta como leva a cabo o seu traballo.