Mostrando entradas con la etiqueta autores literatura europea. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta autores literatura europea. Mostrar todas las entradas

21/2/16

UMBERTO ECO, IN MEMORIAM.

O pasado día 19 finou Umberto Eco, un dos máis importantes e coñecidos escritores italianos da nosa época, ademais de ser filósofo experto en semiótica. Queremos destacar a súa valía, que coñecimos a través dos seus libros, sexan ensaios ou novelas, e artigos, cun pensamento forte que axudou a descifrar múltiples aspectos da realidade cultural, en concreto sobre os "medios de comunicación de masas".

>>Umberto Eco era tan famoso por su creación intelectual como por sus lúcidas y polémicas declaraciones mediáticas.
Tras el fallecimiento este viernes a los 84 años del autor de libros como El nombre de la rosa y El péndulo de Foucault, BBC Mundo recopila un decálogo de frases suyas sobre distintos temas.

1. Sobre los libros

"Los libros no están hechos para que uno crea en ellos, sino para ser sometidos a investigación. Cuando consideramos un libro, no debemos preguntarnos qué dice, sino qué significa". El nombre de la rosa.

2. Sobre los padres

"Creo que aquello en lo que nos convertimos depende de lo que nuestros padres nos enseñan en pequeños momentos, cuando no están intentando enseñarnos. Estamos hechos de pequeños fragmentos de sabiduría". El péndulo de Foucault.

3. Sobre Dios

Image copyright
"Cuando los hombres dejan de creer en Dios, no quiere decir que creen en nada: creen en todo".

4. Sobre el amor

"El amor es más sabio que la sabiduría".El nombre de la rosa.

5. Sobre los héroes

"El verdadero héroe es héroe por error. Sueña con ser un cobarde honesto como todo el mundo".

6. Sobre los villanos

"Los monstruos existen porque son parte de un plan divino y en las horribles características de esos mismos monstruos se revela el poder del creador". El nombre de la rosa.
Image copyright

7. Sobre la poesía

"Todos los poetas escriben mala poesía. Los malos poetas la publican, los buenos poetas la queman".

8. Sobre el periodismo

"No son las noticias las que hacen el periódico, sino el periódico el que hace las noticias y saber juntar cuatro noticias distintas significa proponerle al lector una quinta noticia". Número cero.

9. Sobre internet

"Las redes sociales le dan el derecho de hablar a legiones de idiotas que antes hablaban sólo en el bar después de un vaso de vino, sin dañar a la comunidad. Entonces eran rápidamente silenciados, pero ahora tienen el mismo derecho a hablar que un Premio Nobel. Es la invasión de los imbéciles". Eco al diario La Stampa.

10. Sobre la corrupción

"Hoy, cuando afloran los nombres de corruptos o defraudadores y se sabe más, a la gente no le importa nada y solo van a la cárcel los ladrones de pollos albaneses". Eco a la Agencia Efe.
-------------------------------------------------------------------
>>Enlace ao filme "O NOME DA ROSA", baseado na súa obra homónima, de seguro que vos engancha coa súa intriga no contexto dun mosteiro medieval:
--------------------------------------------------------------------
>>Tamén vai esta reflexión de Umberto Eco sobre o papel do/as profesore/as na época da Internet:

¿De qué sirve el profesor? Por Umberto Eco

 Publicado por Diego San Juan el agosto 21, 2015 a las 5:30pm

              Publicado en La Nación de Argentina. 

 ¿En el alud de artículos sobre el matonismo en la escuela he leído un episodio que, dentro de la esfera de la violencia, no definiría precisamente al máximo de la impertinencia... pero que se trata, sin embargo, de una impertinencia significativa. Relataba que un estudiante, para provocar a un profesor, le había dicho: "Disculpe, pero en la época de Internet, usted, ¿para qué sirve?"
El estudiante decía una verdad a medias, que, entre otros, los mismos profesores dicen desde hace por lo menos veinte años, y es que antes la escuela debía transmitir por cierto formación pero sobre todo nociones, desde las tablas en la primaria, cuál era la capital de Madagascar en la escuela media hasta los hechos de la guerra de los treinta años en la secundaria. Con la aparición, no digo de Internet, sino de la televisión e incluso de la radio, y hasta con la del cine, gran parte de estas nociones empezaron a ser absorbidas por los niños en la esfera de la vida extraescolar.
De pequeño, mi padre no sabía que Hiroshima quedaba en Japón, que existía Guadalcanal, tenía una idea imprecisa de Dresde y sólo sabía de la India lo que había leído en Salgari. Yo, que soy de la época de la guerra, aprendí esas cosas de la radio y las noticias cotidianas, mientras que mis hijos han visto en la televisión los fiordos noruegos, el desierto de Gobi, cómo las abejas polinizan las flores, cómo era un Tyrannosaurus rex y finalmente un niño de hoy lo sabe todo sobre el ozono, sobre los koalas, sobre Irak y sobre Afganistán. Tal vez, un niño de hoy no sepa qué son exactamente las células madre, pero las ha escuchado nombrar, mientras que en mi época de eso no hablaba siquiera la profesora de ciencias naturales. Entonces, ¿de qué sirven hoy los profesores?
He dicho que el estudiante dijo una verdad a medias, porque ante todo un docente, además de informar, debe formar. Lo que hace que una clase sea una buena clase no es que se transmitan datos y datos, sino que se establezca un diálogo constante, una confrontación de opiniones, una discusión sobre lo que se aprende en la escuela y lo que viene de afuera. Es cierto que lo que ocurre en Irak lo dice la televisión, pero por qué algo ocurre siempre ahí, desde la época de la civilización mesopotámica, y no en Groenlandia, es algo que sólo lo puede decir la escuela. Y si alguien objetase que a veces también hay personas autorizadas en Porta a Porta (programa televisivo italiano de análisis de temas de actualidad), es la escuela quien debe discutir Porta a Porta. Los medios de difusión masivos informan sobre muchas cosas y también transmiten valores, pero la escuela debe saber discutir la manera en la que los transmiten, y evaluar el tono y la fuerza de argumentación de lo que aparecen en diarios, revistas y televisión. Y además, hace falta verificar la información que transmiten los medios: por ejemplo, ¿quién sino un docente puede corregir la pronunciación errónea del inglés que cada uno cree haber aprendido de la televisión?
Pero el estudiante no le estaba diciendo al profesor que ya no lo necesitaba porque ahora existían la radio y la televisión para decirle dónde está Tombuctú o lo que se discute sobre la fusión fría, es decir, no le estaba diciendo que su rol era cuestionado por discursos aislados, que circulan de manera casual y desordenado cada día en diversos medios –que sepamos mucho sobre Irak y poco sobre Siria depende de la buena o mala voluntad de Bush. El estudiante estaba diciéndole que hoy existe Internet, la Gran Madre de todas las enciclopedias, donde se puede encontrar Siria, la fusión fría, la guerra de los treinta años y la discusión infinita sobre el más alto de los números impares. Le estaba diciendo que la información que Internet pone a su disposición es inmensamente más amplia e incluso más profunda que aquella de la que dispone el profesor. Y omitía un punto importante: que Internet le dice "casi todo", salvo cómo buscar, filtrar, seleccionar, aceptar o rechazar toda esa información.
Almacenar nueva información, cuando se tiene buena memoria, es algo de lo que todo el mundo es capaz. Pero decidir qué es lo que vale la pena recordar y qué no es un arte sutil. Esa es la diferencia entre los que han cursado estudios regularmente (aunque sea mal) y los autodidactas (aunque sean geniales). 
El problema dramático es que por cierto a veces ni siquiera el profesor sabe enseñar el arte de la selección, al menos no en cada capítulo del saber. Pero por lo menos sabe que debería saberlo, y si no sabe dar instrucciones precisas sobre cómo seleccionar, por lo menos puede ofrecerse como ejemplo, mostrando a alguien que se esfuerza por comparar y juzgar cada vez todo aquello que Internet pone a su disposición. Y también puede poner cotidianamente en escena el intento de reorganizar sistemáticamente lo que Internet le transmite en orden alfabético, diciendo que existen Tamerlán y monocotiledóneas pero no la relación sistemática entre estas dos nociones.
El sentido de esa relación sólo puede ofrecerlo la escuela, y si no sabe cómo tendrá que equiparse para hacerlo. Si no es así, las tres I de Internet, Inglés e Instrucción seguirán siendo solamente la primera parte de un rebuzno de asno que no asciende al cielo. b(Traducción: Mirta Rosenberg)

14/4/15

2 ESCRITORES: EDUARDO GALEANO e GÜNTER GRASS. IN MEMORIAM

É oportuno darvos a coñecer a Eduardo Galeano, este escritor, periodista, debuxante, uruguayo, que tivo un compromiso coa súa época e que sempre se expresou dun xeito claro e cercano. O seu pensamento e sensibilidade seguro que vos gustará, ou, alomenos, faravos pensar...Tristemente finou onte, aos 74 anos, e queremos facerlle unha homenaxe deste xeito.



No mesmo día finaba, aos 87 anos, outro escritor europeo importante, que foi premio Principe de Asturias das Letras en 1999 e premio Nobel, Günter Grass; quen foi testemuña dos acontecementos máis importantes vividos na Alemaña e na Europa do século XX. No seu libro de 1999 Mi siglo, deixou un fresco dos acontecementos máis importantes desa época convulsa.
Grass naceu o 16 de outubro de 1927 en Dánzig (Polonia hoxe). Estudou debuxo e escultura. A súa obra aborda de distintas maneiras a historia do seu país durante a metade do s. XX, entre as que destacan ademais de El tambor de hojalata (1959), obras como Pelando la cebolla (2006), o seu polémico libro de memorias; A paso de cangrejo (2002), Mi siglo (1999), Es cuento largo (1995), Encuentro en Telga, El rodaballo (1977), Años de perro (1963) o El gato y el ratón (1961).




Capítulo do libro Mi siglo (1999) que relata a caída do muro de Berlín:
1989
Cuando, viniendo de Berlín, volvimos a la región de Lauenburg, pudimos escuchar con retraso la noticia por la radio del coche, porque estábamos abonados al Tercer Programa, y entonces yo, lo mismo que otros tropecientos mil, grité probablemente: “¡Qué locura!”, con alegría y susto, “¡eso es una locura!”, y luego, lo mismo que Ute, que iba sentada al volante, nos perdimos en nuestros pensamientos progresivos y regresivos.
Un amigo, que tenía al otro lado del Muro su vivienda y su lugar de trabajo, y que, lo mismo antes que ahora, custodia legados en el Archivo de la Academia de las Artes, recibió la piadosa nueva igualmente con demora, por decirlo así, con espoleta retardada.
Según su versión, volvía, sudando por el ‘jogging’, del Friedrichshain. Nada insólito, porque, entretanto, también los del Berlín Este conocían bien esa automortificación de origen norteamericano.
En el cruce de la K(the–Niederkircher–Strasse con la Bötzöwstrasse se tropezó con un amigo al que el ‘jogging’ le había hecho también jadear y sudar. Los dos, sin dejar de correr sobre el sitio, se citaron para tomar por la noche una cerveza, y cuando llegó la noche se sentaron en el amplio cuarto de estar del amigo, que tenía un puesto de trabajo seguro en la, como se decía entonces, “producción de materiales”, por lo que a mi amigo no le extrañó encontrar en el piso de su amigo un suelo de parqué recién puesto; semejante adquisición hubiera sido prohibitiva para él, que en el Archivo sólo manejaba papeles y era responsable, todo lo más, de las notas de pie de página.
Bebieron una Pilsner y luego otra. Después apareció en la mesa el aguardiente de Nordhausen. Hablaron de otros tiempos, de hijos adolescentes y de barreras ideológicas en las reuniones de padres de alumnos. Mi amigo, que es del Erzgebirge, en cuyas cumbres había estado yo dibujando madera muerta el año anterior, quería, como dijo a su amigo, ir allí a esquiar con su mujer el próximo invierno, pero tenía problemas con su Warburg, cuyos neumáticos tanto delanteros como traseros estaban tan gastados que apenas tenían dibujo. Ahora esperaba conseguir, por medio de su amigo, otros neumáticos de invierno: quien en una situación de Socialismo realmente existente puede ponerse parqué por su cuenta, debe de saber también cómo se consiguen neumáticos especiales con la indicación ‘M’ ! ‘S’ (‘Matsch und Schnee’), es decir, “barro y nieve”.
Mientras que nosotros, ahora ya con el alegre mensaje en el alma, nos íbamos acercando a Behlendorf, en el llamado “cuarto de Berlín” del amigo de mi amigo la televisión estaba encendida y con el sonido casi a cero. Y mientras los dos seguían conversando ante aguardiente y cerveza sobre el problema de los neumáticos y el propietario del parqué opinaba que, en principio, sólo podían conseguirse neumáticos nuevos con “dinero de verdad”, aunque se ofreció a proporcionar inyectores para el carburador del Warburg, pero sin poder dar más esperanzas, mi amigo echó una rápida ojeada a la pantalla sin sonido, en la que aparentemente pasaban una película en cuyo argumento unos jóvenes trepaban al Muro, se sentaban a horcajadas sobre la protuberancia superior y la policía de fronteras contemplaba la diversión sin hacer nada. Al hacerle observar ese menosprecio del Muro de Protección, el amigo de mi amigo dijo: “¡Típicamente occidental!”. Luego comentaron la falta de gusto actual –”seguro que es una película sobre la guerra fría” y pronto estuvieron hablando otra vez de los dichosos neumáticos de verano y los ausentes neumáticos de invierno. No se habló del Archivo ni de los legados allí depositados de escritores más o menos importantes.
Mientras nosotros vivíamos ya con conciencia de la época sin Muro que se avecinaba y –apenas llegados a casa– pusimos la televisión, al otro lado del Muro hizo falta un ratito más para que, por fin, el amigo de mi amigo diera unos pasos por el parqué recién puesto y aumentara al máximo el sonido del televisor. Se acabó el hablar de neumáticos de invierno.
Ese problema lo resolvería la nueva era, el “dinero de verdad”.
Apurar aún de un trago el aguardiente que quedaba, y luego corre que te corre hacia la Invalidenstrasse, en donde se estaban atascando los coches –más Trabant que Warburg–, porque todos querían dirigirse al paso de frontera, maravillosamente abierto. Y quien escuchaba atentamente podía oír cómo todos, casi todos los que querían ir al Oeste a pie o en Trabi, gritaban o susurraban:
“¡Qué locura!”, lo mismo que yo había gritado: “¡Qué locura!”, poco antes de Behlendorf, aunque luego dejara correr mis pensamientos.
Me olvidé de preguntar a mi amigo cómo, cuando y con qué dinero consiguió por fin los neumáticos de invierno. También me hubiera gustado saber si el fin de año del ochenta y nueve al noventa lo celebró en el Erzgebirge con su mujer, que en tiempos de la RDA había sido una patinadora de velocidad famosa. Porque, de algún modo, la vida continuaba.


1/5/13

Maratón de lectura plurilingüe do Principiño na celebración do Día do libro

O venres pasado celebramos na biblioteca o Día do Libro cun maratón de lectura plurilingüe no que quixemos, ademais, render a nosa homenaxe ao libro "O Principiño" de Saint-Exupéry no seu 70 aniversario.

Decoramos a biblioteca con exemplares do libro en moi diversas linguas : galego, catalán, éuscara, castelán, francés, inglés, portugués, italiano, alemán, checo, tailandés e holandés... con variedade de formatos, incluíndo a edición pop-up e o minilibro, cadernos e postais.


Chefa, a nosa directora, deu comezo ao maratón e durante cinco horas ininterrompidas fóronse sucedendo os lectores (profes, alumnos/as, compañeiros que xa non están no Centro, persoal non docente) ao mesmo tempo que as linguas; neste caso o galego, castelán, francés, inglés, portugués e italiano, lingua coa que pechou a maratón o noso benquerido bibliotecario emérito José Luís.

Cabe destacar a gran acollida que esta actividade ten tanto entre o alumnado como no profesorado do noso IES. Sentimos que a limitación do tempo e/ou a incompatibilidade de horarios tivera deixado fóra algunhas das persoas que se tiñan ofrecido a participar e desde aquí vos damos a todos as grazas.

Deixámosvos coa lectura de Fernando, o noso Xefe de Estudos.


Maratón de lectura 2013 from biblosvivos on Vimeo.

6/12/12

Tamén len... con Sandra



O luns 26 de novembro, quedamos na biblioteca con Sandra (a administrativa do centro en substitución de Rubén), a quen agradecemos ter compartido con nós a lectura de “EL PERFUME” de Patrick Süskind.

Despois de ser presentada por David Gómez de 4º e de acompañármonos a música do clarinete de Mar de 3ºB; comezou lendo o primeiro capítulo, onde se describe perfectamente o ambiente do París do s. XVIII, antes do acontecemento da Revolución francesa que cambiaría unha época histórica. E caramba, se non era necesario deixar atrás ese mundo de súbditos, de absolutismo, de carencias e miseria social, de crise, de decadencia, de cidades que apestaban e persoas de todos os estamentos e condicións que apestaban…

En medio de tal ambiente, achegámonos a un personaxe inquietante, repulsivo, deforme, que encarna mellor que ninguén a súa época. Grenouille ten un don moi especial: un olfato excepcional que nos vai introducir nun mundo trastocado que vai da máis sutil das fragancias, ao máis cruel dos asasinatos.  En poucas obras o sentido do olfato ten tal  protagonismo, tanto que non nos abandonan un sin fin de olores de todo tipo durante a lectura.

Moitas grazas!

30/11/12

Semana contra a violencia de xénero: Olympe de Gouges



É sabido que no século XVIII  alumeáronse en Europa algunhas ideas decisivas para o mundo contemporáneo: novas formas de organización política, a fin dunha vella orde social, o afianzamento do capitalismo, a confianza na razón, na ciencia e no progreso. Todas elas tiñan orixes máis remotas (ou máis ou menos próximas), pero condensáronse dunha maneira definitiva naquelas datas. Do repuxón intelectual dese século vivimos os dous seguintes: a favor, en contra, con matices, con críticas…

A francesa Olympe de Gouges viviu nese século duro e apaixonante. Filla ilexítima dun nobre, naceu nunha familia cun pequeno negocio nunha cidade do sur, afastada por completo de calquera preocupación intelectual, que lle forneceu a Olympe unha infancia desafogada e as armas de supervivencia social para unha muller habituais no seu medio: o matrimonio. Sen embargo, aproveitando ben as circunstancias dramáticas e as relacións que lle foron saíndo ó paso, cun gran desexo de saber, alimentado por anos de lectura semiclandestina (o normal era que a meirande parte das mulleres non soubesen ler), Olympe fíxose co control da súa propia vida. Aquí reside, dende o meu punto de vista, a gran modernidade desta muller. É especialmente coñecida pola súa Declaración dos dereitos da muller e da cidadá no contexto da Revolución francesa, documento que senta as bases claras da loita pola igualdade dos dereitos das mulleres, pero é na súa vida persoal, intelectual e política onde se manifesta enteiramente contemporánea: libre no persoal (logo de enviuvar, ten unha rica vida afectiva e sexual sen volver a casar), aberta ás correntes intelectuais do seu tempo, labra unha carreira como autora teatral sen complexos, defende as causas que considera xustas con paixón (a fin da escravitude, o dereito da muller ó divorcio…) e participa na vida política cunha independencia de criterio e unha coraxe digna de admiración nos tempos actuais, enfrontándose a cantos poderosos foron xurdindo nos anos da revolución, o que a conduciu directamente á guillotina, ese hixiénico invento francés para cortar cabezas.

A enteira reivindicación da súa figura estase a producir tardiamente na sociedade francesa. E desa recuperación chéganos a nós a magnífica novela gráfica  OLYMPE DE GOUGES, dos debuxantes Catel Muller e José-Louis Bocquet, que vos convido a ler. Un auténtico pracer.

Xoan González Leirós. 

23/11/11

La vuelta al mundo de un forro polar rojo

Título: "La vuelta al mundo de un forro polar rojo".
Subtítulo: Pequeña historia de la gran globalización.
Autor: Wolfgang Korn.
Ilustracións: Birgit Jansen.
Editorial: Siruela.
Lugar de Publicación: Madrid.
Colección: Las tres edades.
Ano de publicación: 2008 Berlín.
Publicado en España: 2010.
Premios: Premio ao mellor libro xuvenil de divulgación científica en Alemaña.

Sobre o autor: Wolfgang Korn naceu el Lünen, Alemaña, en 1958, estudou Historia, Ciencias Públicas e Periodismo. Vive en Hannover e colabora como periodista para revistas e xornais como GEO e DIE ZEIT.

A medio camiño entre a experiencia persoal, o traballo de campo, o periodismo de investigación, a divulgación e a testemuña crítica, está este xogo hipotético -que ben podería ser real- que o autor artella para levarnos a unha viaxe polos trastocados miolos do comercio internacional, a producción e as condicións laborais: dende o petróleo de Arabia, pasando pola industria téxtil do Sur de Asia, a conexión con Alemaña, ata chegar ás costas de África e finalmente ás Illas Canarias a bordo dun cayuco. Será no último capítulo onde o autor nos convoque para preguntarnos: cómo podemos cambiar entre todos o final deste relato.

O alumnado de 3º ESO do PDC está a lelo actualmente e logo o fará o de Obradoiro de Iniciativas Emprendedoras. Gustaríanos que compartísedes con nós as vosas impresións.

12/11/11

Un mundo feliz


Hai tempo vos comentabamos que as novelas xuvenís basadas en distopías estábanse a poñer de moda. Exemplos claros serían "Juntos" de Ally Condie ou "Delirium" de Lauren Oliver. Sen embargo se lles preguntamos ao noso alumnado polos grandes clásicos deste tema como son "1984" de George Orwell, "Farenheit 451" de Ray Bradbury ou "Un mundo feliz" de Aldous Huxley, nen sequera lles sona o título.

Estes días volvinme mergullar na lectura deste último (a outra vez remóntase aos meus tempos de instituto) e volvinme sentir atrapada nesta sociedade futura onde a predeterminación xenética e o condicionamento serán  as   bases que sitúen a cada individuo nun lugar determinado da escala social no que se sentirá satisfeito. Nesta sociedade a enfermidade e a vellez non existen, todo vínculo emocional/sentimental (familia, amistade, amor) está abolido ou mal visto,  e as posibles insatisfacións cálmanse con drogas de deseño aínda que sempre hai alguén que se rebela...

A pesares de editarse por primeira vez en 1932 segue a ser unha novela actual e valiosa polo que vola aconsellamos, desde a biblioteca e, especialmente, desde o Departamento de Ciencias da Natureza que a inclúe na súa lista de lecturas recomendadas.

15/6/11

"Mejillones para cenar" de Birgit Vanderbeke

Procedencia da imaxe
Seguindo a recomendación de Gemma Lienas no noso "papel de MULLER de papel", mergulleime a pasada fin de semana (pola semana só hai tempo para poñer e corrixir exames) na lectura de "Mejillones para cenar" primeira novela da escritora alemana Birgit Vanderbeke coa que obtivo o Premio Ingeborg Bachmann en 1990. 

Como vedes o libro non é nada recente pero teño que confesar que non coñecía o título nin a autora e foi todo un descubrimento!

Unha muller está preparando a cea favorita do seu home, mexillóns con patacas fritidas, mentres agarda cos seus fillos o seu regreso dunha importante reunión de traballo. 

A eles non lles gustan os mexillóns.

O pai non dá chegado, e o nerviosismo se palpa no ambiente. A medida que asistimos como espectadores a esa espera, a filla maior (narradora) vainos desvelando aos poucos como é a relación que une os distintos membros da familia. Sen presa, imos descubrindo a un pai dominante, intolerante e violento e tamén presenciamos os distintos estados de ánimo que se suceden ante a posibilidade de que non regrese: ansiedade, rebeldía, liberación, medo...

Pareceume un libro francamente interesante para abordar o tema da violencia doméstica desde a visión dunha filla adolescente. Gustoume o estilo e a forma en que está escrito. Volo recomendo!