MAGOSTO TERRORÍFICO

Deixamos a crónica do acontecido no mes de Santos e Defuntos: sesión de Lecturas Terroríficas co protagonismo da estadea, seguida, como xa dixemos, polo concurso de caracús, e esa Santa Compaña que participou tamén no "Magosto Terrorífico" que tivo que adiarse por mor da choiva, pero que por fin disfrutamos o mércores día 19. Cada curso concursaba disfrazándose de aparecidos e coa posta en escena de cadanseu magosto.

A organización do evento partiu de Normalización Lingüística, e tivo a colaboración de todas as partes. O mestre de cerimonias foi Raúl, quen se transmutou en "morta vivinte" aparecida no Muiño da Cernada -fermoso lugar no bosque a carón do noso insti e perfecto decorado para tan desacougante experiencia- onde nos trasladamos en nutrida, fantasmagórica e espectral procesión a Santa Compaña, estadea ou estantiga -como se lle chama en diversos lugares de Galicia-, Fiz de Cotobelo, innumerables zombies, seres diversos e estraños..., todas as almas sobrecollidas pola súa voz, que susurraba improvisando inquietantes historias do alén...

Quede aquí o video de tamaña experiencia colgado no sitio web do insti, e tamén, o relato que Raúl Francés escribiu lembrando cando de rapaz "descubriu a Santa Compaña", que podedes ler entrando no "Espazo de Creación" no apartado "Cousas de noso", na columna dereita deste blog, onde sabedes que calquera de nós pode participar cos seus escritos.

APARICIÓNS E SANTA COMPAÑA

"Na literatura popular galega, e na vida cotiá do mundo rural, son abundantísimas as historias de aparecidos e da Santa Compaña. Son historias que a cultura moderna considera supersticións herdadas dos tempos escuros, dos tempos da ignorancia. Pero as cousas non son tan simples.

O antropólogo Xosé Ramón Mariño ofrécenos unha escolma na que aparecen narracións sobre a morte, sobre o seu sentido e o medo que produce: sobre os agoiros e visións que anuncian un próximo falecemento; e sobre as relacións entre vivos e mortos, que van dende as moi distantes ás que supoñen unha intensa convivencia, e incluso a posesión dun vivo por un defunto.

Superando os tópicos e o desprezo habituais, Mariño xulga as historias de aparecidos como unha creación cultural estimable que permite, entre outras cousas, mitigar a angustia ante a morte, transmitir normas básicas para a convivencia e reforzar as relacións sociais. E, por suposto, como tema literario, contan con todos os ingredientes para interesar e emocionar os oíntes e os lectores. Case nada". (Presentación sacada do libro "Aparicións e Santa Compaña" de Xosé Ramón Mariño Ferro).

O citado foi o libro do que seleccionamos os textos para ler na "Sesión de Lecturas Terroríficas", onde diferentes membros do Club de Lectura participaron animadísimos nunha Santa Compaña que fixo as veces de transmisora destas historias que viven entre nós, historias que desasosegan e que rozan o sentido da vida e da morte.

Foron de aula en aula anunciándose, e cravando unha 

listaxe de libros e filmes de terror 

para animar ao seu disfrute, 

e que están expostos entre telarañas esperando a ser desempoados. 

Foi na Biblioteca, ás escuras, alumeados por cirios e caracús, onde realizamos esta singular sesión, entre calafríos, pero tamén con risas...

Normalización Lingüística organizou un concurso para valorar as tres mellores cabazas feitas polos diferentes grupos de alumnos e alumnas; ademais de facer participar tamén á Santa Compaña nun "Magosto Terrorífico" .

CÁNDIDO PAZÓ.O poder da Palabra.

Nunha actividade organizada por Normalización Lingüística para todos os niveis da ESO, este luns 28 de abril estivo no IES Pedras Rubias Cándido Pazó, a quen podemos presentar como un home de teatro moi completo, pois é actor, director, escritor, adaptador, narrador oral, cómico... cunha longa traxectoria que comezou en Vigo co grupo de teatro "A Farándula".

O poder da Palabra é o título do espectáculo que compartiu con nós. El mesmo explica que "é maís rápido viaxar coas palabras que en avión". Para conseguilo non ten máis que subir a unha escada vermella de catro chanzos, modular a voz enfatizando oportunamente as pasaxes coas que quere atrapar a nosa atención, baixar dela, volta a subir 1, 2 chanzos,  para empezar a contar a historia de Tareixa de Soutelo, quen de nena non coñecía ao seu pai, emigrado en Montevideo, que ía voltar cando chegara o inverno. Pero o tempo é longo para a nena Tareixa e a nai pensa que o mellor será entreterlle a espera á súa filla contándolle un conto cada día para que aprendera a esperar...

Este recurso sírvelle ao actor para manter un fío condutor, namentres pode ir e vir dunha historia a outra sen se perder. A súa intenión é facerlle un monumento á emigración, falar da metáfora dunha inxustiza, pero pensar que toda inxustiza pode ser corrixida co alento solidario.

Na posta en escena destaca a súa vestimenta de cor vermella para chamar a atención e darlle unidade e significado á súa persoa como portadora de historias, dese poder da palabra... Xoga todo o rato coa imaxinación, cos xestos, cun mínimo de obxectos que se transforman, sempre en clave de humor, falando tanto de épocas pasadas como da actualidade, de contos tradicionais, como de manga ou anime xaponés actual... e unificando o espazo entre o actor e o público cunha luz uniforme e alta para xerar diálogo.

Vaia, que pasamos un bo rato rindo coa súa actuación e disfrutando do seu saber facer!!