Prometín facer unha entrada en lembranza de Prince para dalo a coñecer entre alumnos e alumnas que non adoitan escoitalo e para a maioría dos cales xa non é un referente ou incluso é un descoñecido. Tamén cadra que é o post número 400 deste blog: disfrutemos e saúde...
Que dicir dalguén que podemos considerar músico xenial de gran talento sen medo a esaxerar e que era dabondo "xoven" para desaparecer da escena?
Eu o teño claro, o teño entre os meus favoritos, porque vivía a música a tope e facía que vibraramos con ela nun sen fin de emocións; porque era un músico cunha gran destreza para tocar calquera instrumento, pero en especial a guitarra: Un dos grandes!!!!; porque era todo un espectáculo e coidaba todos os detalles; porque se acompañaba e actuaba case sempre con bandas moi boas e moi potentes de mulleres; porque foi innovador, rompedor, provocador, era quen de asumir o dual, os polos masculino e feminino, o branco e o negro, o novo e o vello das súas mellores influencias (Hendrix, James Brown, Led Zeppelling, The Jackson 5...) porque naqueles anos 80 e 90 tivemos vivencias como a da súa actuación en directo na Coruña en 1990, gravada pola TVG, que foi extraordinaria...
Formou parte de nós, as novas xeracións xa non o viven igual. Era unha época que prometía cousas mellores, moito mellores, por iso nos afecta máis e nos sume na melancolía..., pero seguirá a estar connosco porque seguiremos a disfrutar coa súa maravillosa música.
-En 2004 na homenaxe a Georges Harrison, Prince magnífico coa guitarra:
O pasado día 19 finou Umberto Eco, un dos máis importantes e coñecidos escritores italianos da nosa época, ademais de ser filósofo experto en semiótica. Queremos destacar a súa valía, que coñecimos a través dos seus libros, sexan ensaios ou novelas, e artigos, cun pensamento forte que axudou a descifrar múltiples aspectos da realidade cultural, en concreto sobre os "medios de comunicación de masas".
>>Umberto Eco era tan famoso por su creación intelectual como por sus lúcidas y polémicas declaraciones mediáticas.
Tras el fallecimiento este viernes a los 84 años del autor de libros como El nombre de la rosa y El péndulo de Foucault, BBC Mundo recopila un decálogo de frases suyas sobre distintos temas.
"Los libros no están hechos para que uno crea en ellos, sino para ser sometidos a investigación. Cuando consideramos un libro, no debemos preguntarnos qué dice, sino qué significa". El nombre de la rosa.
2. Sobre los padres
"Creo que aquello en lo que nos convertimos depende de lo que nuestros padres nos enseñan en pequeños momentos, cuando no están intentando enseñarnos. Estamos hechos de pequeños fragmentos de sabiduría". El péndulo de Foucault.
3. Sobre Dios
Image copyright
"Cuando los hombres dejan de creer en Dios, no quiere decir que creen en nada: creen en todo".
4. Sobre el amor
"El amor es más sabio que la sabiduría".El nombre de la rosa.
5. Sobre los héroes
"El verdadero héroe es héroe por error. Sueña con ser un cobarde honesto como todo el mundo".
6. Sobre los villanos
"Los monstruos existen porque son parte de un plan divino y en las horribles características de esos mismos monstruos se revela el poder del creador". El nombre de la rosa.
Image copyright
7. Sobre la poesía
"Todos los poetas escriben mala poesía. Los malos poetas la publican, los buenos poetas la queman".
8. Sobre el periodismo
"No son las noticias las que hacen el periódico, sino el periódico el que hace las noticias y saber juntar cuatro noticias distintas significa proponerle al lector una quinta noticia". Número cero.
9. Sobre internet
"Las redes sociales le dan el derecho de hablar a legiones de idiotas que antes hablaban sólo en el bar después de un vaso de vino, sin dañar a la comunidad. Entonces eran rápidamente silenciados, pero ahora tienen el mismo derecho a hablar que un Premio Nobel. Es la invasión de los imbéciles". Eco al diario La Stampa.
10. Sobre la corrupción
"Hoy, cuando afloran los nombres de corruptos o defraudadores y se sabe más, a la gente no le importa nada y solo van a la cárcel los ladrones de pollos albaneses". Eco a la Agencia Efe.
>>Tamén vai esta reflexión de Umberto Eco sobre o papel do/as profesore/as na época da Internet:
¿De qué
sirve el profesor? Por Umberto Eco
Publicado
porDiego San Juanel agosto 21, 2015 a las 5:30pm
Publicado en La Nación de Argentina.
¿En el
alud de artículos sobre el matonismo en la escuela he leído un episodio que,
dentro de la esfera de la violencia, no definiría precisamente al máximo de la
impertinencia... pero que se trata, sin embargo, de una impertinencia significativa.
Relataba que un estudiante, para provocar a un profesor, le había dicho:
"Disculpe, pero en la época de Internet, usted, ¿para qué sirve?"
El
estudiante decía una verdad a medias, que, entre otros, los mismos profesores
dicen desde hace por lo menos veinte años, y es que antes la escuela debía
transmitir por cierto formación pero sobre todo nociones, desde las tablas en
la primaria, cuál era la capital de Madagascar en la escuela media hasta los
hechos de la guerra de los treinta años en la secundaria. Con la aparición, no
digo de Internet, sino de la televisión e incluso de la radio, y hasta con la
del cine, gran parte de estas nociones empezaron a ser absorbidas por los niños
en la esfera de la vida extraescolar.
De pequeño,
mi padre no sabía que Hiroshima quedaba en Japón, que existía Guadalcanal,
tenía una idea imprecisa de Dresde y sólo sabía de la India lo que había leído
en Salgari. Yo, que soy de la época de la guerra, aprendí esas cosas de la
radio y las noticias cotidianas, mientras que mis hijos han visto en la
televisión los fiordos noruegos, el desierto de Gobi, cómo las abejas polinizan
las flores, cómo era un Tyrannosaurus rex y finalmente un niño de hoy lo sabe
todo sobre el ozono, sobre los koalas, sobre Irak y sobre Afganistán. Tal vez,
un niño de hoy no sepa qué son exactamente las células madre, pero las ha
escuchado nombrar, mientras que en mi época de eso no hablaba siquiera la
profesora de ciencias naturales. Entonces, ¿de qué sirven hoy los profesores?
He dicho que
el estudiante dijo una verdad a medias, porque ante todo un docente, además de
informar, debe formar. Lo que hace que una clase sea una buena clase no es que
se transmitan datos y datos, sino que se establezca un diálogo constante, una
confrontación de opiniones, una discusión sobre lo que se aprende en la escuela
y lo que viene de afuera. Es cierto que lo que ocurre en Irak lo dice la
televisión, pero por qué algo ocurre siempre ahí, desde la época de la
civilización mesopotámica, y no en Groenlandia, es algo que sólo lo puede decir
la escuela. Y si alguien objetase que a veces también hay personas autorizadas
en Porta a Porta (programa televisivo italiano de análisis de temas de
actualidad), es la escuela quien debe discutir Porta a Porta. Los medios de
difusión masivos informan sobre muchas cosas y también transmiten valores, pero
la escuela debe saber discutir la manera en la que los transmiten, y evaluar el
tono y la fuerza de argumentación de lo que aparecen en diarios, revistas y
televisión. Y además, hace falta verificar la información que transmiten los
medios: por ejemplo, ¿quién sino un docente puede corregir la pronunciación
errónea del inglés que cada uno cree haber aprendido de la televisión?
Pero el
estudiante no le estaba diciendo al profesor que ya no lo necesitaba porque
ahora existían la radio y la televisión para decirle dónde está Tombuctú o lo
que se discute sobre la fusión fría, es decir, no le estaba diciendo que su rol
era cuestionado por discursos aislados, que circulan de manera casual y desordenado
cada día en diversos medios –que sepamos mucho sobre Irak y poco sobre Siria
depende de la buena o mala voluntad de Bush. El estudiante estaba diciéndole
que hoy existe Internet, la Gran Madre de todas las enciclopedias, donde se
puede encontrar Siria, la fusión fría, la guerra de los treinta años y la
discusión infinita sobre el más alto de los números impares. Le estaba diciendo
que la información que Internet pone a su disposición es inmensamente más
amplia e incluso más profunda que aquella de la que dispone el profesor. Y
omitía un punto importante: que Internet le dice "casi todo", salvo
cómo buscar, filtrar, seleccionar, aceptar o rechazar toda esa información.
Almacenar
nueva información, cuando se tiene buena memoria, es algo de lo que todo el mundo
es capaz. Pero decidir qué es lo que vale la pena recordar y qué no es un arte
sutil. Esa es la diferencia entre los que han cursado estudios regularmente
(aunque sea mal) y los autodidactas (aunque sean geniales).
El problema
dramático es que por cierto a veces ni siquiera el profesor sabe enseñar el
arte de la selección, al menos no en cada capítulo del saber. Pero por lo menos
sabe que debería saberlo, y si no sabe dar instrucciones precisas sobre cómo
seleccionar, por lo menos puede ofrecerse como ejemplo, mostrando a alguien que
se esfuerza por comparar y juzgar cada vez todo aquello que Internet pone a su
disposición. Y también puede poner cotidianamente en escena el intento de
reorganizar sistemáticamente lo que Internet le transmite en orden alfabético,
diciendo que existen Tamerlán y monocotiledóneas pero no la relación
sistemática entre estas dos nociones.
El sentido
de esa relación sólo puede ofrecerlo la escuela, y si no sabe cómo tendrá que
equiparse para hacerlo. Si no es así, las tres I de Internet, Inglés e
Instrucción seguirán siendo solamente la primera parte de un rebuzno de asno
que no asciende al cielo. b(Traducción:
Mirta Rosenberg)
Como o curso pasodo estivemos a traballar
seguindo a senda que nos marcaron as Viaxes, pensamos que sería
boa idea realizar no blog da BE un relato sobre as Saídas ou Actividades Complementarias e Extraescolares, que se
fixeron dende diferentes Departamentos e que están moi arraigadas. Que non poideramos facelo antes non é obstáculo para deixar constancia de actividades que funcionan moi ben todos os anos e que permiten a relación coa contorna e o achegamento ao noso patrimonio histórico-artístico. Ademais de estar en débeda co alumnado que participou daquela. Publicamos ao mesmo tempo estas 3 últimas entradas sucesivas e relacionadas.
Destacamos pola súa importancia, boa
dinámica, aproveitamento e interese para o alumnado, tres actividades que
dalgún xeito nos levan a viaxar ao pasado e dende hoxe a comprender e valorar
feitos históricos e artísticos que forman parte da nosa cultura. Sexa o caso do
CAMIÑO DE
SANTIAGO ou, a nivel local, o caso da visita aos PAZOS DE
SALCEDA DE CASELAS e a HOMENAXE AOS MÁRTIRES DE SOBREDO.
Os motivos didácticos e pedagóxicos que
nos levan a organizar actividades complementarias e extraescolares para o
alumnado son:
-Contribuír ao desenvolvemento integral
da persoa.
-Potenciar as capacidades específicas
de cada alumno/a,
complementando as actividades curriculares.
-Favorecer a convivencia, non só entre
o alumnado, senón tamén entre
-O CAMIÑO DE SANTIAGO é unha actividade organizada no 1º Trimestre para o nivel de 3º ESO, dende os Departamentos de Educación Física, Relixión e
contando coa colaboración de CC.SS. É unha saída voluntaria de 2 días, fóra do
horario lectivo, facendo dúas etapas do Camiño e a visita ao teito da Catedral
de Santiago de Compostela.
-A visita aos PAZOS DE SALCEDA DE CASELAS é
unha actividade pensada para 4º ESO, que todos os anos visitan os Pazos de Picoña, Avalle e
Pegullal, da man do Departamento de CC.SS.
-A HOMENAXE AOS MÁRTIRES DE SOBREDO trátase duha
actividade interdisciplinar de 4º ESO, que serve de marco de convivencia porque
é compartida cos institutos de Tui: San
Paio e Indalecio Pérez Tizón, e co alumnado de 6º do CEP. Altamira de Salceda. Ademais de ser organizada polos Departamentos de CC.SS. e Lingua Galega dos Centros
mencionados, xa que se trata dun acto histórico-literario, onde están presentes
textos e poemas alusivos e comprometidos coa situación do campesiñado e do agro
galego.
Visitar os Pazos e Sobredo é un perfecto complemento e sírvenos para destacar a importancia do estudo da situación do campesiñado suxeito a foros e ao redor do papel da fidalguía, os señores dos Pazos; que traballamos neste 1º trimestre e permite entender uns feitos históricos relacionados entre si, e que conformaron a sociedade e a economía do lugar nun pasado cercano.
A HOMENAXE AOS MÁRTIRES DE SOBREDO trátase duha
actividade interdisciplinar de 4º ESO, que serve de marco de convivencia porque
é compartida cos institutos de Tui: San
Paio e Indalecio Pérez Tizón, e co CEP. Altamira de Salceda. Ademais de ser organizada polos Departamentos de CC.SS. e Lingua Galega dos Centros
mencionados, xa que se trata dun acto histórico-literario, onde están presentes
textos e poemas alusivos que evidencian a problemática situación vivida polo campesiñado
e o agro galego, ao que lle adicamos un par de horas dunha fría mañá de outono.
Todos os anos, coincidindo coa data do
28 de novembro, facemos unha lembranza dos feitos acontecidos a poucos
quilómetros de nós, nun día 28 de
novembro do ano 1922, relacionados coas loitas agrarias de comezo do século
XX, que demandaban a Abolición ou a Redención dos Foros e que provocaron
diversas represións co resultado, neste caso, da morte de tres campesiños/as e
numerosos feridos, conmemorada cun MONUMENTO
aos Mártires de Sobredo levantado en 1932 na época da II República por
iniciativa das Sociedades de Agricultores e Gandeiros e os Sindicatos Labregos
e Obreiros, demolido na represión falanxista no contexto da Guerra Civil de
1936, e recuperado en 1987 coa chegada da democracia. Espazo onde nos reunimos
e relatamos o noso respecto ás vítimas da represión. Dita conmemoración permite
á mocidade participar nun acto singular, nun lugar da memoria popular, nun acto
de loita pola dignidade das persoas e por un mundo maís xusto e solidario.
Tamén nos acompañan o mestre Paco González e Darío Vila Costas, o tesoreiro do Instituto de Estudos Agrarios Mártires de Sobredo (IEAMSO), que porta o estandarte da parroquia de Parderrubias, o único que se conserva do municipio. Data de 1913 e pertencía a Sociedade obreira e agrícola de Parderrubias e foi doado por un emigrante do lugar en Río de Xaneiro. Dende 2012 temos un acordo de colaboración co citado IEAMSO, aprobado en Claustro.
Serve para saber que pasou e recuperar
a nosa memoria histórica, como era a vida dos nosos devanceiros, como era a
política e a sociedade do momento, cales eran as condicións de vida e o esforzo
colectivo que fixeron. E o recordamos mediante textos históricos, poemas,
música e flores, nun acto sinxelo pero cheo de significado.
Están as palabras e versos de Rosalía
de Castro, de Ramón Cabanillas, de Luís Seoane, Curros Enríquez, Álvarez Caccamo, Antón Avilés de Taramancos, Manuel
Rivas, Manuel Portela Valladares, Tomás Rodríguez Sabio, e incluso os versos
dun antigo alumno do IES Pedras Rubias: Brais González.
O remate consta dunha ofrenda floral
onde cada un de nós deixamos un caravel
ao son da Marcha do Antigo Reino de Galicia, interpretada en directo
para a ocasión por un grupo de alumnos/as que tocan gaitas, tambores,
pandeiros, panderetas, etc. Seguidamente é interpretado e cantado con
solemnidade por todas as persoas presentes o Himno de Galicia.
Pero aínda queda un
momento para disfrutar da charla e do intercambio de pareceres facendo a
homenaxe culinaria ás exquisitas roscas das que damos conta nun pispás.
Non queremos deixar de adicarlle a nosa lembranza e agarimo á escritora galega Begoña Caamaño, a quen tivemos a sorte de coñecer de perto e de compartir con ela, en febreiro de 2012, unha sesión do "Club de Lectura de Profes", na que lle dimos sentido á lectura de "Circe ou o pracer do azul".
Prendidos da elegancia e riqueza da súa escrita e da forza do seu contido, a súa presenza naquel xantar e na conversa connosco foi entrañable, sensible, fonda, amable e xenerosa.
O seus libros estarán expostos e destacados na nosa biblioteca este novembro, en relación as actividades que faremos sobre os "Bos Tratos" nas relacións, e como magnífico exemplo do que partir para repensar o amor, para unha necesaria educación emocional e sentimental.
"Lectura profunda sobre o concepto
do amor e das relacións amorosas, que se entenden en xeral como exclusivas,
privativas, posesivas, como orde social, como estatus, egoístas, na busca de
protección ás máis das veces; e sobre todo con ese equívoco, que tanto se dá en
mulleres como en homes, de sacrificar a liberdade e supeditar a felicidade a un
ideal de persoa na que centrar a vida e de quen se fai depender a felicidade,
sen pararse a pensar que a felicidade de cada un depende só de un mesmo,
ninguén alleo a nós pode resolvela, outra cousa é saberse acompañar ou sentirse
ben acompañado polo paseo da vida. Por iso o máis significativo da historia
para min é a mensaxe que encerra o título: ese acadar “o pracer do azul”, que é
nin máis nin menos que disfrutar a vida por un mesmo, sen sentir dependencia, ausencias ou
angustia, sen esa postura vital errada de disfrutar do horizonte só a través
dos ollos do namorado. Esa sensación da vida plena e propia, sobre todo nunha
muller, é a máxima ambición, a liberdade real, nada fácil, xa que todos somos
sensibles ante o querer, pero sempre que sexan amores que liberen, non que
aten. Así entendo a liberación de Penélope.
Circe é un ser libre,
xeneroso, rebelde, que sabe vivir o seu namoramento, pero tamén deixalo ir, e
compartilo sen posesión, mais ao seu namorado lle esixe paixón e liberdade. Arrisca
sempre coa verdade, tan denostada hoxendía, pero espera unha esposa celosa nas
cartas e se sorprende ata descubrir a infelicidade de Penélope. É curioso como
o coñecemento dunha persoa varía dunha relación a outra: unha muller mostra un Ulises ególatra e fachendoso, nada
tenro; e outra un amante e compañeiro magnífico. O caso é que así se mostra con
unha e con outra; dúas caras diferentes da mesma persoa: frío antes, apaixonado agora por mor do amor
verdadeiro.
A
conexión que podemos establecer dende
estes prototipos e dende o xogo da recreación dos personaxes femininos, ata a
sociedade actual, pasa por querer facer un exercicio de desposesión e de
protagonismo das dúas mulleres, para
entender as súas actitudes fronte ao heroe principal, en función de quen están orixinariamente,
para actualizar o mito e deixalo descarnado, humanamente descarnado, como o
home actual, que en gran medida pareceu perder o seu papel, tentando adaptarse
a un novo xogo de relacións onde aparecen ingredientes novos xunto a outros tan
vellos como manter o matrimonio a base da infidelidade, para manter un estatus,
un xogo hipócrita aceptado e enmascarado socialmente dentro do políticamente
correcto. Non depende pois tanto de crenzas, de moral, de relixión, de idearios
políticos, como da posición económica e social acadada. Por iso aínda se
mantén o “amor “ao estilo burgués en gran medida", (P.F.B.)
Deixamos o enlace á antiga entrada daquela reunión, onde constan os comentarios de varias compañeiras e compañeiros. Con total respecto -e xa que se fixeron públicas- queremos compartir as palabras que falan da vida e da morte, que a propia autora escribiu como despedida á súa amiga Uxía Senlle: estremecidas e calmas, tristes e ledas, fondas e sinxelas, tan lenes como intensas, claras como a vida cando é sabia, comprometidas, tenras, sensibeis... Non podemos menos que amala dende lonxe... http://www.sermosgaliza.gal/articulo/cultura/carta-despedida-begona-caamano/20141030072031031851.html
Acreditamos que tiña luz a súa persoa e que a ten a súa obra,
Como
sexa que as múltiples tarefas ao longo do curso manteñen a nosa atención enleada noutros mesteres,
acordamos que agora era o mellor momento para facer unha semblanza e lembranza
dos compañeiros que acabaron 4º ESO en xuño de 2013, David Gómez e Jose Barros, unha vez que deixaron o
instituto e unha especialísima impronta entre nós, nas aulas, no
Club de Lectura "Siareiros da Palabra", no grupo de teatro “Mutis polo Foro”,
na dinamización do espazo bibliotecario “ao seu xeito” con aportacións
audiovisuais que deixan apreciar a súa evolución e mellora tentando dominar
técnicas de gravación e montaxe de video, que beben das influencias literarias e
cinematográficas que uns adolescentes como eles foron quen de adquirir á súa
idade.
Imaxinación,
inquedanza, motivación, seguridade en si mesmos, un particular xeito de
adquirir coñecementos, un saber aprender a aprender autónomo en todo aquelo que
esperta o seu interese.
Personalísimos,
ao seu aire, caóticos, pero ao fin e ao cabo ocupando horas en “facer” os seus
experimentos cinematográficos ou documentais, sen esquecer un ton crítico e de
compromiso con diversos aspectos da realidade.
Para
mostra, uns cantos videos da súa creación onde poder disfrutar do seu
particular sentido do humor, do seu enfoque orixinal e do seu empeño por
contribuír a difundir o mundo da lectura, do cinema, da B.E., e que teñen xa o
seu lugar de honor no espazo bibliotecario que axudaron a anovar e enriquecer.
-Unha das curtas dos primeiros tempos foi a que lles
inspirou o visionado do filme de Alfred Hitchcock, Psicose (enlace). Hai que dicir
que ás novas xeracións os efectos especiais do mago do suspense e o seu sentido
do terror déronlle risa naquela sesión do Club de Lectura onde coñeceron este
filme.
-Destacamos un video musical "Quién te quiere" de presentación duns namorados
das computadoras, que nos serve de simpática introdución cada curso para
iniciar a Alfabetización dixital. De fondo a canción de Carlos Baute “Como
tú”. Dicir que empregaron unha noite enteira de
desvelos en facer este traballo.
- Experimentaron facendo unha divertida versión emulando as cabeceiras dos grandes Estudos Cinematográficos de Hollywood, que deron en chamar FRIKI PRODUCTIONS CORPORATION. Isto, que parece nada, foi un traballo laborioso e levoulles unha chea de horas facelo para acadar un resultado tan convincente.
-Un bo principio de curso, apareceunos David Gómez cunha
cuña publicitaria para atraer usuarios da B.E., coa que experimentou e
perfeccionou novas técnicas. O resultado aquí está: pasen e vexan o misterio de
Cali
Potter e a Biblioteca filosofal, baseándose na existencia do noso querido
morador perpetuo, a pantasma Cali, condenada a vagar eternamente entre os
andeis da biblio, e inspirándose tamén, como non, nun dos personaxes favoritos de
David e Jose: Harry Potter.
-Non foi menor a aportación de Jose Barros, quen, moi lúdico,
tivo a ocurrencia, a destreza e a arte de ser quen de crear ou recrear un videoxogo particular para a Biblioteca
Calixtina, collendo como protagonista a pantasma Cali e animando e premiando a
todo aquel que sexa capaz de conseguir liberala da súa eterna condena, a través
deste xogo titulado O rescate de Cali. Xogo que se pode usar para adquirir as destrezas pertinentes, dende os ordenadores da B.E. e da aula de Informática, e que para o futuro consideraremos como un posible Concurso ou Torneo para explotar o que poden ter de positivo os videoxogos.
-O seu último traballo para nós foi unha curta coa que pretendían, unha vez máis, atraernos e invitarnos a un mundo tan
especial como o das bibliotecas. Para iso, non se lles ocorreu mellor idea que
inquietarnos con tremores, derrubamento de libros e dos muros que abrían "as
súas carnes" para deixarnos paso e camiño a un espazo onde algo moi atractivo se
move… A Biblioteca.
David, Javier e Jose presentando en xuño 2013 as súas obras
Unha biblioteca viva from biblosvivos on Vimeo. Grazas
pola súa compaña, aos que marcharon: Jose e David, e aos seus colaboradores: Javi e Isaac, que aínda estiveron con nós este curso, porque aprendimos moito xuntos e desexamos que a súa viaxe
por paraxes reais e imaxinadas sexa moi, moi afortunada. Por certo, David quere ser director de cinema e Isaac quere ser actor, e falan en serio. claro que si.
Celebrar
o DÍA DA PAZ coa figura de MANDELA é doado, oportuno e, no seu caso, tanto o
personaxe como a persoa o merecen. Foi un lider necesario para resolver a
problemática do seu país: unha Sudáfrica asolada polas inxustizas xeradas polas
diferenzas de pobos e culturas sometidas ao poder dos brancos (colonizadores
ingleses) que estableceron durante anos un réxime de APARTHEID, de limitacións
xurídicas, políticas, sociais, económicas... sobre a poboación “negra” natural
de Sudáfrica.
Foi
avogado, estivo no cárcere condenado a cadea perpetua, onde permaneceu 30 anos.
O seu pensamento derivou cara a unha defensa da resolución dos conflitos a través
de acordos pacíficos, sen usar a violencia, que pensaba xeraría maís violencia
naquelas circunstancias. A súa loita e a do seu partido o CNA (Congreso
Nacional Africano), que comezou con sabotaxes e violencias contra o poder dos
brancos, acabou vencendo o APARTHEID dende unha postura pacifista, que buscaba
o restablecemento da igualdade de dereitos para todos. Cando saíu do cárcere
non tardou en ser elixido presidente do seu país, en 1994. Gañou o respecto da comunidade internacional, e lle
concederon en vida o Premio Príncipe de Asturias e o Premio Nobel da Paz.
Interesounos destacar e traballar co alumnado
unha idea propia da comunidade onde naceu Mandela, o pobo xhosa, idea que guía
as súas vidas e accións: UBUNTU e
significa: “eu son se todos somos”, está na base da defensa da igualdade de
oportunidades, recursos e dereitos.
ACTIVIDADES:
Traballamos en colaboración Orientación, o Departamento de CC.SS. e a Bilbioteca, e fixemos tres actividades paralelas:
- Visionado do documental“O xogador nº 16” por todos os cursos. Ficha de traballo.
-Exposición: imaxes e textos explicativos
das accións maís importantes de Mandela.
- Lectura de textos da autobiografía de
Mandela: acto de asistencia voluntaria no recreo na Biblioteca Calixtina o luns
día 3 de febreiro. Postos en círculo e sentados no chan asistimos á lectura
compartida que resultou moi interesante na opinión dos asistentes. De fondo,
música africana comprometida e imaxes significativas.
Tal día como hoxe, hai xa trinta anos deixaba de vivir Julio Cortázar. Mais soe ocorrer que hai seres inmortais, que sobreviven na obra escrita e en actos significativos que recordamos; como é o caso deste particular escritor que dicía que el escribía cando lle apetecía, por iso non se consideraba un escritor ao uso.
Que mellor que a súa propia voz, tan atractiva, para escoitar as súas palabras... neste caso de amor, perfecto exemplo de prosa poética, e tan oportunas para inspirarnos na nosa andaina como escritores ocacionais...
Eu o teño claro, o teño entre os meus favoritos, porque vivía a música a tope e facía que vibraramos con ela nun sen fin de emocións; porque era un músico cunha gran destreza para tocar calquera instrumento, pero en especial a guitarra: Un dos grandes!!!!; porque era todo un espectáculo e coidaba todos os detalles; porque se acompañaba e actuaba case sempre con bandas moi boas e moi potentes de mulleres; porque foi innovador, rompedor, provocador, era quen de asumir o dual, os polos masculino e feminino, o branco e o negro, o novo e o vello das súas mellores influencias (Hendrix, James Brown, Led Zeppelling, The Jackson 5...) porque naqueles anos 80 e 90 tivemos vivencias como a da súa actuación en directo na Coruña en 1990, gravada pola TVG, que foi extraordinaria...
