17/3/13

Sesión de Cinema: Cantando bajo la lluvia


FICHA TÉCNICA:  CANTANDO BAJO LA LLUVIA


TÍTULO: Cantando bajo la lluvia (Singin’in the rain)
DIRECCIÓN: Stanley Donen, Gene Kelly
GUIÓN: Betty Comden, Adolph Green
PRODUCIÓN: Arthur Freed, Roger Edens (Metro-Goldwyn-Mayer, 1952)
FOTOGRAFÍA: Harold Rosson
MONTAXE: Adrienne Fazan
MÚSICA ORIXINAL: Nacio Herb Brown. Letras: Arthur Freed
DIRECCIÓN MUSICAL: Lennie Hayton
COREOGRAFÍA: Gene Kelly, Stanley Donen
ACTORES: Gene Kelly, Donald O’Connor, Debbie Reynolds, Jean Hagen, Millard Mitchell, Cyd Charisse, Douglas Fowley, Rita Moreno.
XÉNERO: Musical, comedia, romance. Cine dentro do cine.
PAÍS: EE.UU.
ANO: 1952
LINGUA: inglés, dobrada ao castelá.
DURACIÓN: 102 min.
PREMIOS: Candidata a 2 Oscar: Mellor actriz secundaria: Jean Hagen, Mellor música. Gañadora dun Globo de Ouro: Mellor comedia/musical.


ARGUMENTO:

Antes de coñecer á aspirante a actriz Kathy Selden (Debbie Reynolds), o ídolo do cinema mudo Don Lockwood (Gene Kelly) pensaba que o tiña todo: fama, fortuna e éxito. Pero, cando a coñece, dase conta de que ela é o que realmente faltaba na súa vida. Col nacemento do cinema sonoro, Don quere filmar musicais con Kathy, pero entrambos interponse a raiña do cinema mudo Lina Lamont (Jean Hagen). (FILMAFFINITY)


CUESTIÓNS:

1-    Tema (en 1 ou 2 liñas)
2-    Argumento ( en 10 ou 15 liñas)
3-    Caracterización de personaxes principias ( o que destaca na súa forma de ser e no seu aspecto exterior de significativo na historia)
4-    Conclusión e valoración persoal do filme



CRÍTICAS:

¿El mejor musical del cine? Probablemente. En cualquier caso, "Singin' in the Rain" tiene algunos de los bailes más maravillosos y cinematográficos de la historia del séptimo arte; Gene Kelly canta enamorado bajo la lluvia... y el mundo se detiene. Genial y vitalista, una imperecedera obra maestra. (Pablo Kurt: FILMAFFINITY) 
----------------------------------------
"Simplemente perfecta. Lo más admirable es que su acumulación de números musicales (que aislados son magistrales) resulte una unidad coherente y fluida (...) Una obra maestra" (Francisco Marinero: Diario ElMundo) 

Obra maestra incontestable del cine musical, uno de los mejores trabajos fílmicos sobre la propia industria del cine y el más conseguido ejemplo de la traslación del cine mudo al sonoro, que maneja con habilidad y humor la gran problemática que supuso para muchas estrellas de la pantalla el salto al cine hablado, ya que tuvieron que ver aparcada su estelar carrera cinematográfica debido a su incapacidad vocal. 
Una comedia musical realmente memorable (iniciada con un divertidísimo flashback contradictorio entre la imagen y la voz en off de Kelly) que posee antológicos números musicales escritos por Arthur Freed y Nacio Herb Brown y coreografiados por un siempre brioso Gene Kelly, un espléndido guión de Adolph Green y Betty Condem de diáfano basamento satírico, una fotografía de predominante cromatismo azul de Hal Rosson y una breve pero espectacular presencia de Cyd Charisse en "Broadway Rythm Ballet", el número musical más extenso de la película, que no el más brillante (de hecho es el menos conseguido), ya que estos corresponden a la famosa danza de Kelly bajo la lluvia californiana y especialmente, al glorioso baile de Donald O'Connor interpretando la canción "Make'em laugh".



'Cantando bajo la lluvia', filmando la alegría

 

Javier G. Trigales blogdecine.com



Esta crítica nace de una contradicción: nunca he podido con las películas musicales. Toda mi vida las he asociado a tres características: argumento inexistente, gazmoñería interpretativa y toneladas de almíbar. Si esto quizá es aplicable a films como ‘Siete novias para siete hermanos’(‘Seven Brides For Seven Brothers’, Stanley Donen, 1954), ‘Sonrisas y lágrimas’ (‘The Sound Of Music’, Robert Wise, 1965) o ‘Mary Poppins’ (id, Robert Stevenson, 1964), una película como ‘Cantando bajo la lluvia’ tenía todas las papeletas para acabar en el mismo grupo: la película es una excusa para amortizar añejas canciones ya existentes como la propia “Singing in the rain” o “Melodías de Broadway”; los actores no destacan precisamente por su sutileza a la hora de recrear una cándida historia de amor, y todo el film destila una joie de vivre que roza peligrosamente el empalago. Pero milagrosamente, al poco me olvido de mis prejuicios. Todo funciona como un maravilloso mecanismo de relojería emocional y a los dos minutos ya estoy entregado al film y al cuarto de hora improviso pasos de claqué frente al televisor. Intentemos descifrar el secreto de esta película.

La anécdota que supone la argamasa para unir los distintos números y coreografías es tan sencilla como desternillante: estamos en un estudio de Hollywood, en medio del doloroso paso del cine mudo al sonoro y cunde el pánico entre las estrellas de la época. Muchas desaparecerán, como la divertidísima y de insoportable voz Lina Lamont interpretado por Jean Hagen , otras se adaptarán al cambio como el inefable galán Don Lockwood —insuperable Gene Kelly— y surgirán una multitud de estrellas nuevas, como la interpretada por la deliciosa Debbie Reynolds. Esta trama dará lugar a situaciones en las que será imposible aguantar la carcajada. Comedia de altura. Ver por ejemplo, el momento en que esconden el micrófono en el rococó vestido de una torpísima Lina Lamont.
Los números musicales se contagian de la diversión, y gracias a Donald O’Connor —un trasunto de Danny Kaye— podemos disfrutar de maravillas como Make’m laugh, Moses suposes o Good morning. La coreografía al servicio de la comedia. Título aparte merecen los protagonizados por las piernas más legendarias de la Historia del Cine: Cyd Charisse
El genio en la sombra detrás de todo esto es el legendario Arthur Freed, letrista afamado —suyas son casi todas las canciones que suenan en el film— que terminaría como poderoso productor y daría a luz a un apabullante número de Obras Maestras en la época dorada de Hollywood. La película es un arrebatado canto de amor al cine de estudio y a los decorados irreales y maravillosos que triunfaban en un Hollywood que ya no es el que conocemos, invadido por molestas pantallas verdes. Es un cine que ya no existe, pero que con películas como esta ‘Cantando bajo la lluvia’, seguirá fascinando a generaciones de nuevos espectadores que quieran disfrutar de una sensación tan poco común como es la alegría frente a una pantalla.
Ése es el secreto. Gran cine. No era tan difícil, ¿verdad? Y qué mejor manera de terminar con una escena que supone presenciar verdadera magia a 24 fotogramas por segundo. El rodaje del momento cumbre del film no fue fácil: Gene Kelly padecía ese día una brutal gripe que casi le impide realizar el número. Al final, con 40º de fiebre, y haciendo de su capa un sayo, la rodó en una sola toma —después de meses de ensayos, eso sí—. Pero estaba tan débil que hizo falta que un par de balarinas reprodujeran sus pasos a unos metros y fuera de cámara para que el sonido de sus pies en los charcos fuera el adecuado. El agua también fue retocada: se mezcló con leche para que pareciera más auténtica en pantalla. El resultado, a vuestra disposición:




16/3/13

@ emedemuller fala sobre capacidades diferentes con Fátima García Doval


Co gallo do Día Internacional da muller quixemos poñer de relevo valores tradicionalmente asociados a roles femininos (o coidado dos demais, a sensibilidade, a tenrura, o amor...) tan necesarios para construír unha sociedade madura e solidaria, aberta aos cambios.

Tamén por iso, por situarnos na vangarda nun mundo en igualdade, onde a muller tamén destaca en moitos ámbitos do saber e pensamento, ten especial mención neste día a tecnoloxía.

Por este motivo convidamos a Fátima García Doval (@mininacheshire) o pasado venres 8 de Marzo ao noso @mdemuller, actividade que vén organizando o Departamento de Orientación en colaboración co Equipo de Biblioteca desde hai sete anos.

Fátima é directora do Centro de Educación Especial Manuel López Navalón (Santiago de Compostela) dende o ano 2005 e investigadora en tecnoloxías e accesibilidade exercendo como codirectora no proxecto ACCEGAL adicado ao deseño de solucións de accesibilidade e comunicación, baseados principalmente en dispositivos móbiles.

Fátima é unha muller pioneira e entusiasta que nos fixo reflexionar sobre o concepto de dis-capacidade baixo unha perspectiva nova e optimista ao tempo que nos facía ver como o que damos por sentado condiciona o que sentimos, o que dicimos e o que esperamos, e de como a tecnoloxía vainos obrigar a cambiar os nosos esquemas mentais.

Falounos de como a superación de límites é o que nos fai crecer como persoas independentemente da nosa condición física. En palabras de Fátima, “falamos de capacidades diferentes porque todos somos capaces de facer cousas marabillosas”.

Grazas Fátima pola túa sensibilidade e xenerosidade.
Irma Álvarez

9/3/13

Ardalén. Miguelanxo Prado




Comprácenos ter a oportunidade de  falar do último libro de Miguelanxo Prado: Ardalén (vento que sopra dende o mar cara á terra, procedente do sudoeste, nas costas atlánticas europeas e que leva terra dentro cheiros a sal e a iodo). Esta magnífica novela gráfica é un dos mellores expoñentes do bo nivel que ten hoxe a Banda Deseñada galega.

miguelanxoprado.com



Hai unha relación de lembranzas alteradas, deformadas, inexactas, máxicas, tecidas entre o vello Fidel e Sabela, unha muller  descoñecida que chega na busca dunha parte do seu pasado. A partir de aí vanse enleando a memoria propia e as alleas. O autor é quen de crear un universo máxico, tan real como imaxinado, onde caben amores, rancores, todo o que a vida é, coa súa capacidade de construír o presente a partir do pasado, para vivir.

Nada mellor que ler as palabras do propio Miguelanxo Prado para comprender a profundidade desta entrañable historia e o seu proceso de creación.

                                     ----------------------------------*-----------------------------------

ARDALÉN  MIGUELANXO PRADO

Procedencia da imaxe: www.kedin.es
  
              VIGO: Sábado 19 Xaneiro 2013, día de tremendo temporal – 
              No Café LA HISTORIA:  Encontro con Miguelanxo Prado, 
              de quen deixo aquí o relato das súas palabras:

5/3/13

Tamén len... co alumnado de 4º de primaria do CPI Altamira

Se o mércores nos visitaba Marcos Calveiro o venres tamén contabamos con convidados de nivel. Nin máis nin menos que oito alumnos/as de 4º de primaria do CPI Altamira acompañados por Montse, a directora do centro, e Rocío, a secretaria.

Para comezar a sesión como ven sendo costume, Samuel (4ºC), Toti (4ºA) e Andrea (1ºA) demostraron o seu bo facer musical.

E de 4º da ESO pasou o relevo aos rapaces de 4º de primaria que, aínda que logo nos comentaron que estaban un pouquiño nerviosos, leron como verdadeiros/as narradores/as profesionais os textos que escolmaran coas súas profesoras na aula: fragmentos de "Down" de An Alfaya, o poema "Mariposa del aire" de Federico García Lorca, o episodio da loita cos muiños de vento de "Don Quijote de la Mancha", os poemas "Adiós ríos, adiós fontes" e "Castellanos de Castilla" de Rosalía Castro, un relato de "Cuentos para niños perversos" de Roald Dahl e un fermosísimo poema sobre a fala de Manuel María.




Ao rematar contestaron as preguntas dos asistentes e nos deron algunha agradable sorpresa: Están desexando vir para o noso IES!! Ademáis parece que lle gustou o noso agasallo :))


Moitísimas grazas a Xana Ainhoa Gesto, Nuria Núñez, Nerea Almeida, Pablo Almeida, Alexandre Fernández, David Rodríguez, Andrés Núñez e Chenoa Tomé. Estamos encantadas de contar con tan marabillosa canteira.

2/3/13

Marcos Calveiro comparte con nós "Palabras de auga"


"O oitavo día que a lanza fica chantada na terra, Amadou non pode pasar toda a xornada baixo o inclemente solleiro, encrequenado cos seus compañeiros arredor dela como aquel primeiro día.
Todos eles teñen que asistir ao consello da tribo para falar de "Palabras de auga" no IES Pedras Rubias.

Jambo! Bevidos a todas e todos a este consello do clan dos Wataki, da tribo dos Kimba, do país de Lomba. Hoxe imos variar un pouco o costume. Hoxe mulleres e nenos van ter voz nas decisións do noso clan. Todos, despois de ter lido o libro, gañamos o dereito de acudir á reunión."



O pasado mércores veu visitarnos Marcos Calveiro, invitado polo departamento de Lingua galega e o equipo de biblioteca. O alumnado de 1º ESO e mais os compoñentes do club de lectura viñan de ler "Palabras de auga", premio Merlín 2012. Como correspondía a unha ocasión tan especial, tentamos darlle un aire africano á nosa Calixtina para entrar en ambiente. Desde aquí mostrar o noso agradecemento ao CRA Raíña Aragonta por prestarnos as fermosas máscaras e a lanza elaboradas por alumnos e alumnas de infantil no pasado Entroido. Tamén agradecemos a Esme e Adelia, compañeiras do IES Val de Tea, de Ponteareas, que se achegasen a compartir a experiencia con nós.



Marcos falounos moito máis ca do seu libro: falounos de África, da súa música e os seus bailes, da seca, da loita pola supervivencia, do que une aos nenos de todo o mundo e do que, por desgraza, os separa. E tamén, dou fe, contestou a moitas, pero que moitas preguntas, verdade Hugo?

Un dos momentos máis emocionantes foi cando nos falou do Coltan, esa combinación de minerais que se está a converter no ouro negro do século XXI debido á súa utilización na fabricación de teléfonos móbiles, tabletas, consolas, pantallas, etc. O coltan é o mineral que se agocha baixo o enigmático sobrenome das "pedras negras" no libro. Se queredes saber máis sobre el, podedes ver o documental francés "Du sang dans nos portables" de Patrick Forestier premendo aquí.

Despedimos a sesión con música da man de Tiken Jah Fakoly e "Plus rien ne m'etonne". Impresionante.




"Aquí, chantados, ficamos como sedentas árbores da sabana despois de sentirmos como a auga das túas palabras escorregou polos nosos corpos poeirentos, enchoupando o noso corazón de sensibilidade e fondura, inundando as galerías das esforzadas formigas onde sementes e vaíñas agochadas durante tempo comezan a abrochar".

Kwa bahati (boa sorte), Calveiro, e kwa heri (adeus).

25/2/13

Música para conmemorar o Día de Rosalía

Onte, 24 de febreiro coincidindo co 176 aniversario do seu nacemento, celebrábanse actos en toda Galicia para lembrar a Rosalía Castro neste 2013 no que se cumpren 150 anos da publicación do seu libro "Cantares gallegos". 

A súa obra supuxo un pulo para o rexurdir das nosas letras e da nosa cultura e dende aquí queremos brindarlle a nosa humilde homenaxe a través da música. 

Os seus poemas tantas veces musicados, non só se prestan a alboradas e ao son da gaita senón que admiten outras versións, outros estilos como nos amosa a artista viguesa Aid, que versionou a ritmo de rap algúns deles (tamén poemas de Cunqueiro, Manuel Antonio ou Curros Enríquez) nun libro-CD editado por Galaxia en 2012 e titulado "Rapoemas".



E agora un pouco de Jazz extraído do álbum "Rosalía 21", coa música de Abe Rábade e a voz de Gaudí Galego.


Para rematar con todo un clásico, o poema "Negra sombra" na voz de Luz Casal.

15/2/13

Signos de amor en papel

Como andamos todos amorosos esta semana, aquí vos deixo dúas curtametraxes moi románticas. A primeira coñecina grazas ao blog Trafegando Ronseis, titúlase "Paperman" e narra o que acontece cando conectas con alguén descoñecido un breve instante e, en lugar de deixar que ese momento máxico se diluía e quedar cavilando no que podería ter sido, decides cambiar o destino e loitar por sabelo. Producida polos Walt Disney Animation Studios e dirixida por John Kahrs, vén de gañar o premio Annie á mellor curtametraxe animada e opta ao Óscar na mesma categoría.



E como pasa tantas veces, esta curta fíxome recordar outra que me enviara un amigo por mail hai tempo e que tamén ten que ver con romper a rutina a través do amor. De novo o papel e a escrita como vehículo. Veño de atopala. Titúlase "Signs" e o seu director é Patrick Hughes (Australia). Desexo que vos gusten e que teñades unha boa fin de semana!

14/2/13

Día dos namorados moi musical


Hoxe 14 de febreiro, día dos namorados, tod@s os que tivéchedes a ben adicar unha canción do noso listado e deixar a vosa petición no pentagrama do corredor,  poderedes escoitalas no programa da radio escolar durante o recreo. 

A vosa participación foi impresionante! Se é que o dos corazonciños vos volve tol@s... Agora resta que vos animedes tamén a participar no concurso "Cantaruxando por amor", tedes ata final de mes para entregar os vosos retrousos.




12/2/13

Quantic love: Física + amor


O curso pasado, dabámosvos a coñecer un libro de divulgación sobre a física de partículas titulado "La puerta de los tres cerrojos" escrito por Sonia Fernández-Vidal, física catalana que traballou durante un tempo no CERN (Centro de Investigación Nuclear Europeo que estivo de máxima actualidade hai uns meses co descubrimento do xa "famoso" bosón de Higgs).

O seu segundo libro está sendo todo un éxito entre os adolescentes, pois narra unha historia de amor que ten lugar entre Laila, unha moza sevillana que vén de rematar o instituto e vai ao CERN a traballar como camareira durante o verán, e Brian, un xoven científico que está desenvolvendo unhas misteriosas investigacións. Polo medio un montón de anécdotas incribles sobre os físicos e matemáticos máis relevantes dos últimos séculos e datos sorprendentes acerca da estrutura íntima da materia.

Os de 4º ESO da materia de Física e Química están desexando comezar a súa lectura e compartir con nós a súa opinión, verdade?

Para amenizarvos o traballo, deíxovos o video coa canción do libro (si, tamén ten banda sonora) que se titula igual que o libro e foi composta polo grupo Nikosia (donde canta a autora do libro "La gramática del amor") e a letra en inglés e castelá para que practiquedes idiomas.






E para rematar, un vídeo sobre a maxía da Física cuántica, un tema ( polo menos para mín) fascinante!

10/2/13

Interior vs exterior: Emily Dickinson/ Jack Kerouac

Emily Dickinson (1830-1886) é unha poeta norteamericana  que viviu no ambiente puritano dunha pequena cidade onde se recluíu tras os muros do caserón familiar. Formouse no seo dunha sociedade moi ríxida, contra a que se manifestou rebelde. Tivo a particularidade de tratar con moi poucas persoas por vontade propia e de vestir de cor branca sempre a partir de 1861. 
Escribiu case toda a súa obra entre 1858 e 1865 creando un estilo poético que se mantivo illado e libre ao non ser publicada en vida. Son versos que falan da soidade e do ensimesmamento da propia personalidade da escritora, pero con absoluta independencia.


Su pecho es propicio para perlas,                     
pero yo no soy un buceador-
su frente es propicia para tronos                      
pero no tengo penacho.  
Su corazón es propicio para un hogar-           
yo -un gorrión- edifico ahí                            
dulces entrelazadas ramas                         
mi perenne nido.

Mi rio corre hacia ti 
¡mar azul! ¿darás la bienvenida?
Mi rio espera respuesta 
mar — se benigno –
te traeré arroyos
de rincones apartados
dime — mar — ¡me llevas!


Jean-Louis Kerouac naceu o 12 de marzo de 1922 no seo dunha familia francocanadense en Massachusetts. 

Comezou a escribir moi novo, tanto poesía como prosa e á súa chegada a Nova York coñeceu a Allen Ginsberg, Neal Cassidy e William S. Burroghs, cos que trabaría amizade e cos que formaría a que se coñece como Xeración beat.

Os beats rebeláronse contra os valores tradicionais vixentes na norteamérica dos anos 50'. Retractores dos convecionalismos, afanábanse nunha busca constante do sentido da existencia; nela intégranse as viaxes, as experiencias coas drogas e o pracer carnal. Rexeitaban toda forma de violencia e acercáronse á espiritualidade oriental.

O seu estilo, coñecido como "prosa espontánea", tivo influencia nas letras do cantautor Bob Dylan. Gustáballe definirse como o "Jazz poet" ou poeta do Jazz. 

Hoxe en día Kerouac é considerado un dos mellores escritores do século XX e o seu libro máis famoso, "On the road" ("En el camino") converteuse rapidamente nun libro de culto para os xóvenes dos 60'. Nel narra o seu éxodo cara ao oeste, acompañado dos seus compañeiros (todos con pseudónimo), a través da ruta 66 cruzando os EEUU, nesa busca de experiencias que caracterizaba á súa xeración. Aquí vos deixo uns fragmentos:

"... pero entonces bailaban por las calles como peonzas enloquecidas, y yo vacilaba tras ellos como he estado haciendo toda mi vida mientras sigo a la gente que me interesa, porque la única gente que me interesa es la que está loca, la gente que está loca por vivir, loca por hablar, loca por salvarse, con ganas de todo al mismo tiempo, la gente que nunca bosteza ni habla de lugares comunes, sino que arde, arde como fabulosos cohetes amarillos explotando igual que arañas entre las estrellas..."

"... escuché una nueva llamada y vi un nuevo horizonte, y en mi juventud lo creí; y aunque tuviera unos pocos problemas e incluso Dean me dejara tirado, como haría más tarde, en cunetas y lechos de enfermo, ¿qué importaba eso? Yo era un joven escritor y quería viajar.
Sabía que durante el camino habría chicas, visiones, de todo; sí, en algún lugar del camino me entregarían la perla."

"On the road (En el camino)"